Drop خودمو مجاب کردم بیرون بزنم.نزدیکْ دور ِخونه، گوشه‌ی پیاده‌رو ناخودآگاه و از سر استیصال روی نیمکت چوبی نشستم.چند متری روبروم شاخ و برگ درخت، دیدرسم رو مانع شده بود. سر بالا بردم پنجره‌ی مستطیلی کوچیک دلگیری اسیر پهناور سیمان دیدم.سر چرخوندم به آفتاب غروب که لای شاخ و برگ و ساختمون و کوه، نارنجی قرمز پهن کرده بود رو پیاده‌رو.لحظه‌ای جدا بودم از غمم. بیشتر از یه لحظه شد. انگار تو دنیایی دیگه آفتاب بی‌منت چشامو رنگ می‌زنه.یادم اومد وقتی برگردم خونه خودمو دنیام منتظرمن. سرخوردگی از دل‌بستگی به

استفراغ

امشب متفاوت بود.یه دیوونگی همینجوری.بی تفاوتی به هر چی که بشه.مواجهه با این بی‌خیالی و نترسیدن توجهمو جلب کرد. برام فرقی نداشت اتفاقی بیفته یا نه. شاید حتی کمک هم می‌کردم اتفاق راحت‌تر بیفته.دم دم دم و یه سری کلمات بی معنی با تاکید و اصرار... صدای آشفته‌ی موسیقی رپ یهو تپش قلبمو بالا برد. ندونستم چرا. چشم بستم آروم بشم. شدم.ماشین با سرعت میره. یهو ترمز. مجددد سریع‌تر گاز و سرعت.دلم سیگار می‌خواد. برسم تو خیابون می‌کشم._ خواستی سیگار بکش+ اوکیه مرسیهاز کجا فکرمو خوند؟ پاکت سیگار تو دستمو تکون مید